Komiði blessuð og sæl kæru vinir!

Ég vildi tilkynna ykkur það að í dag ákvað ég að smala inn um 100 glænýjum myndum inná sömu myndasíðuna og seinast.

Þessar myndir eru allt frá júlí-ágúst og mæli ég eindregið með því að þið kíkið á þær eins og skot! Þær einu sem vanta eru myndirnar frá afmælis partýinu mínu frá 2. sept en þær munu fylgja á eftir mjög fljótlega.

Því miður ætla ég ekki að blogga mikið í þetta skiptið vegna lærdómsins sem ég skráði mig í nýlega og hefur komið í veg fyrir að leyfa mér að hafa tíma til að blogga.

En ég mun lofa ykkur að almennilegt blogg mun koma á endanum. En í þetta skiptið eru það bara myndirnar sem segja sína sögu í bili.

Annars er bara allt gott að frétta héðan. Það fer að fara að koma sumar og þá verður sko aldeilis fengið sér smá tan!

Ég að lokum vil tileinka þetta blogg til Steve Irwins! Og vil ég enda þessa færslu með því að lýsa yfir óánægju minni með að minn ástkæri Crocodile Hunter sé farinn frá okkur til land hinna óvissu og mun ég fylgjast mjög sorgmædd með jarðaförinni hans á miðvikudaginn. Hvíli hann í friði.

Crikey!...You lil beauty!

 

Munið að commenta! væri gaman að heyra hvernig ykkur fannst um myndirnar

 

Júlía -

 

 

Jahá góðir hálsar þá held ég að það sé kominn tími til að ég fari að láta heyra eitthvað í mér.
Ég veit að ég hef verið að vanrækja þessa blessuðu síðu um fréttir frá mér en það mun vonandi breytast. Því miður mun þó þessi færsla ekki vera mjög löng í bili, bara svona rétt um hvað er búið að vera að gerast síðasta mánuðinn.

Eins og flestir eiga að vita þá átti ég 21árs afmæli síðasta miðvikudag og vildi ég nota þetta tækifæri og þakka þeim innilega fyrir sem sendu mér afmælis kveðjur og að muna eftir mér á þessum sérstaka degi. Þið náðuð svo sannarlega að ylja mér um hjartarætur.
Dagurinn var bara mjög ánægjulegur nema það að ég þurfti að skjótast til læknis sem reyndist ekki hafa besta fréttir í heimi fyrir mig en ekki að örvænta kæru vinir ég er ekki að deyja Ekki neitt meira en smá vesen. Eftir læknistímann fór ég með Elissu og Darcy (hinu afmælisbarninu) út að borða í hádegismat  á Beaumount Street og eyddi svo restina af deginum að dúlla mér og borða allskonar góðgæti. Morgan kom heim úr hákskólanum skólanum klukkan 5 og kom mér á óvart með kampavínsflösku og sagði mér ða hann væri búinn að panta borð fyrir okkur á fínasta japanska veitingastanum í Newcastle!!! Mig hefur alltaf langað fara þangað enda tími til kominn og ég borðaði svoleiðis yfir mig af besta japanska mat sem ég hef fengið á ævi minni Þegar við vorum búin að melta aðeins fórum við beint heim til Tamöru þar sem hún var búin að opna kampavínið og baka handa mér afmælisköku. Þetta var ekkert smá æðislegt því það var fullt af fólki þarna að bíða eftir mér og bjóst sko ekki við afmælispartýi. Svo endaði kvöldið á að við fórum á pöbba rölt og svo heim um 3 leitið. Gullinn afmælisdagur að mínu mati En svo er ég að halda alvöru afmælisveisluna 2. september hér heima.

Eins og ég sagði hér í í seinustu færslu að ég væri loksins loksins komin með "Permanent Spouse visa" og þurfti ég auðvitað að fara til Nýja Sjálands til að ná í blessaða dvalarleyfið. En ég ætla að geyma þá frásögn fyrir næstu færslu því það ferðalag var sko rosalega vel heppnað skemmtilegt í alla kanta!!!

svo kom ég heim aftur og þá fór sko allt af stað! Nú er ég búin að fá bankareiking, heilsutryggingar og margt fleira. Svo hefur vinnuleitin verið mismunandi og heldur betur erfið! En ég er að halda áfram að vera sterk og ætla sko ekki að gefast upp.

En ég fjalla meira um það í næstu færslu.
Ég verð því miður að láta þetta nægja í bili en ég mun reyna mitt besta að skrifa meira í næstu viku:-)
Munið að það er skylda að commenta!

Júlía

Loksins hef ég gleðiféttir að færa ykkur góðir hálsar!!

Eftir langa og stranga bið var mér veitt mitt langþráða Dvalarleyfi sem þýðir að ég er formlega orðin Ástralskur innflytjendandi...vúhúúú

Þannig að planið er að ferðast til borgarinnar Auckland einhvern tímann um mið Júlí til að fá alla papírsvinnuna á hreint og í leiðinni ætla ég að nota tækifærið til að upplifa allt túrista stuffið og hafa bara gaman af því í 5 daga.  Hljómar alls ekki sem verst og mér er sko farið að hlakka alveg rosalega mikið til því það er ekki oft sem maður fer til Nýja Sjálands!

Auckland

Annars er allt gott að frétta hérna hinum meginn nema það ég hef víst smitast af einhverri leiðinegri hálsbólgu og kvefi. En ég er að berjast gegn henni eins mikið og get akkúrat núna því ég og Morgan erum á leiðinni upp til Yarrahapinni um helgina til að fara í stórafmælið hans Richards sem verður 21 árs á Laugardaginn. Svo verðum við að passa húsið fyrir foreldra Morgans á meðan þau fara í útilegu þangað til á miðvikudaginn.

En ég mun vera mjög upptekin í næsta mánuði og er ekki víst að ég komist mikið í tölvuna en ég mun reyna mitt besta. Því ég ætla að reyna að komast til Nýja Sjálands fljótlega eftir að við komum heim frá Yarrahapinni og svo eftir það förum við til Evans Head í 80 ára afmæli hjá afa hans Morgans. Svo því Byron Bay er svona rétt hjá Evans Head ætlum að fara þangað í nokkra daga eftir afmælið að skemmta okkur smá og ferðast um. En við verðum að vera komin aftur til Newcastle fyrir þann 29. júlí í stórafmælið hans Kyle sem ég get sko ekki beðið eftir og svo eftir það get ég loksins slakað á. Jahá...mikið að gera sko, veit ekki alveg hvernig við ætlum að fara að þessu öllu en það reddast bíst ég við.

Það hefur verið mikið að gerast uppá síðkastið! Alveg endalaust af partýum og öðrum félagslegum hlutum en því miður ætlaði ég ekki að hafa þetta lengra í bili því ég þarf að fara að pakka niður og gera allt klárt fyrir morgundaginn en ég mun enda þessa færslu með nokkrum myndum frá síðustu helgum og setja restina inná myndasíðuna.

Kveðja

Júlía - The Australian Resident

Morgan og Tamara

Rhiannon, Clint, Adam og ég

 

Nú hefur alvöru íslenskt veður látið aldeilis segja til sín hér Downunder. Veðrið lýsir sér eins og sumarveðrinu á klakanum góða sem þýðir að við ættum að vera upplifa sama veðrið. Skrítið ekki satt? En núna semsagt fer hitastigið á milli 16-20 og hefur verið ringning og rok næstum stannslaust í heila viku núna. Ég alveg furða mig á því hvað mér finnst kalt úti núna en ef ég væri á Íslandi væru allir í stuttermabolum, mjög sérstakt finnst mér. En ég verð að viðurkenna að það versta er að það eru engir ofnar í húsunum hér og hefur mér fundist alveg hreint ómögulegt að halda mér hita á kvöldin, sérstaklega þegar tími er til kominn að fara að sofa. Reynið að ímynda ykkur hvernig það er að sofa úti í móa í 2 stiga hita...einmitt, ekki beint girnilegt í ykkar augum er það? Mér hefur án gríns aldrei verið svona kalt á ævi minni!!!

En þá til að fylgja á eftir síðustu færslu þá vildi ég láta ykkur vita að NSW Blues (liðið mitt) vann fyrsta af þremur State Of Origin leikinn!!! Ég fór semsagt með Tamöru og félögum á Finnegans barinn þar sem var búið að skreyta allt og búið að setja upp risa bíótjald fyrir leikinn. Fyrr en varir var allt pakkað en við náðum góðum sætum næstum alveg fremst og voru allir í góðum gír. Og ætla ég ekki reyna að lýsa gleðinni minni yfir því að bjórinn var 50 kr þangað til að fyrsta markið var skorað sem tók alveg dágóðann tíma en eftir það var bjórinn á c.a. 200 krónur sem ég var auðvitað ekkert að æsa mig yfir.                                                                                              Leikurinn gekk vel nema að greyið Queensland náðu ekki að skora fyrr en eftir seinni hálfleik en eftir það náðu þeir að jafna okkur sem gerði leikinn mjög spennandi en endaði með rosalegri lukku að NSW rétt svo náðu að skora eitt mark þegar það voru bara 2 mín eftir af leiknum. Það fyndnasta var að greyið Sarah vinkona var ein af mjög fáum að halda með Queensland þarna á barnum og var orðin frekar ölvuð eftir alla bjórana að hún var farin að vera svolítið hávær eftir liðinu sínu að fara að skora. Þannig að fólk var auðvitað að vera svolítið þreytt á öllu þessu óþarfa öskri í henni og fór að öskra til baka að segja henni að þegja en hún var ekkert að taka eftir því. Ég og Tamara vorum farin að skammast okkar svolítið en við gátum samt ekki hætt að hlægja af henni en á sama tíma vorum við báðar að vera heyrnalausar af að sitja við hliðina á blessuðu stelpunni. En á endanum kom einhver gaur til hennar og bauð henni fríjan bjór ef hún mundi vera svo góð að þegja og þá loksins ákvað hún að hætta...finally! En leikurinn endaði semsagt 17-16 fyrir NSW...Veiiii! Svo er annar leikurinn í kvöld og held ég að planið sé að halda sér við Finnegans barinn þar sem ég var ánægð með stemmninguna þar.

Útí aðrar íþróttafréttir, en nú er heimsmeistarakeppnin í fótbolta gengin í garð og er allt að vera brjálað hér í Ástralíu því loksins komust “The Soccaroos”(nafnið á Ástrælska fótboltaliðinu) í keppnina eftir 32 ár!!! Og þar sem íslenska liðið komst ekki inn eina ferðina enn þá held ég bara að málið sé að halda bara með Ástralíu þó svo að það sé líklegast að Brasilía taki titilinn aftur þetta ár. En síðasta mánudag rústuðu Ástralirnir fyrsta leiknum sem var á móti Japönum þrátt fyrir viðbjóðslega heitu og röku veðri með 3-1. Þeir eiga alveg skilið að koma aðeins á óvart og komast eitthvað áfram í þessari keppni en það kemur bara allt í ljós. Svo er næsti leikur á móti Brasilíu sem verður mjög áhugaverður leikur bíst ég við.

Þarseinusta föstudag mældi ég mér mót við minn elskulega samkyneigða vin hann Jason og var ákveðið að fara á kaffihús og spjalla. Við fórum á mjög trendy kaffihús á Darby Street sem er kallað The Grind. Það var spjallað um allt á milli himins og jarðar og leið mér bara eins og ég væri í einhverri Hollywood mynd að slúðra á fullu með samkyneigða vini mínum á flottu kaffihúsi með einstaka sopa af skim latte kaffinu okkar...hehe. En Jason er algjört æði og ætlum við að hittast aftur fljótlega og fara í bíó.                                                                                                                   Daginn eftir áttaði ég mig á að ég og Morgan vorum ekkert búin að eyða neinum tíma saman síðasta mánuðinn vegna þess hvað Morgan var búinn að vera upptekinn í að skila ritegerðum, verkefnum og lesa undir próf. Morgan stakk upp á að hafa einskonar “Datenight” til að lífga aðeins upp á sambandið og ákváðum að planið væri að fara útað borða og svo í bíó. Ég var auðvitað mjög ánægð með þessa hugmynd enda þurftum við nauðsynlega á því að halda! Þessi elska bauð mér út að borða á mjög fínum indverskum veitingarstað og svo í bíó á nýju Ástrælsku myndina “Candy” með Heath Ledger og Geoffrey Rush í aðalhlutverki meðal annarra mjög góðra ástrælska leikara. Án þess að ýkja þá held ég að þetta sé ein af bestu myndum sem ég hef séð og hefur þessi mynd fengið 5 stjörnur frá flest öllum kvikmyndagagnrýnendunum hér í Oz! Ég efa ekki að þessi mynd sé væntanleg í bíó til Íslands og skora ég á ykkur öll að drýfa sig á þessa mynd þið munið sko ekki sjá eftir því!

Svo eftir velheppnað Datenight var haldið heim fyrir smá spjall með hvítvínsglasi og var heitið því að halda þessari hefð áfram.

Á fimmtudaginn seinasta skelltum ég og Morgan okkur á tónleika til að sjá hljómsveitina The Presets á skemmtistaðnum The Cambridge sem Morgan hefur verið að halda mikið uppá síðkastið og er spáð mjög góðum hlutum fyrir þessa hljómsveit. Við fórum með vin Morgans sem heitir Tim og nokkrum félögum hans en þegar við mættum á svæðið blöstu við okkur alveg fullt af fólki sem við þekkjum. Sem var auðvitað bara í besta lagi, því fleiri því betri. Svo var bara chillað og drukkið bjór þangað til að hljómsveitin byrjaði um 11 leitið og þá fékk ég allt í einu þessa snilldar hugmynd að reyna troða mér og Morgan alveg fremst sem var eiginlega algjört mission impossible en það tókst á endanumn með smá ákveðnum troðningi. Ekki vantaði svo stuðið þarna fremst þar sem ég tjúttaði og söng af öllum kröftum og ætlaði ég ekki að trúa að ég hafi virkilega enst þarna alla tónleikanna í allri ringulreiðinni! Ég var ekkert smá ánægð með þennan dugnað í mér og líka eftir mjög vel heppnaða tónleika.

The Presets

Gellurnar á tónleikunum

Framundan hjá mér næstu helgi:                                                                       Eins og flestir vita þá nálgast 17. júní óðum og er ég á leiðinni að halda uppá Þjóðhátíðardaginn með öðrum Íslendingum sem búa hér Downunder. Íslendinga félagið hér í Ástralíu heldur semsagt Þjóðhátíðardaginn hér á hverju ári og hefur verið ákveðið að halda hátíðina í ár í litlum strandarbæ að nafni Toukley sem er bara 45 mín frá Newcastle. Veit nú ekki alveg við hverju ég eigi að búast en það eina sem ég hef heyrt er að þau hafa allskonar keppnir með íslenskum verðlaunum eins og t.d nammi...sem ég er farin að hlakka mikið til! Svo held ég bara það sé svo bara borðað, drukkið, skemmt sér og talað á íslensku sem verður alveg æðislegt því ég er farin að sakna hennar frekar mikið. Svo verð ég líka að bæta mig aðeins því ég fattaði um daginn að ég væri farin að riðga frekar mikið sem er ekki gott.

En þá held ég að það sé komið nóg í bili frá mér.                                                  Farið öll vel með ykkur og munið að commenta!

Júlía - TroðningsTöffari kveður að sinni.

Greetings movers and shakers.

Þá held ég að tími sé til kominn til að blogga aðeins.

Í morgun var ég sko ekki ánægð þegar ég komst að því að ég hafi verið bitin af einni mjög þystri moskító flugu. Sú hafði verið svöng því ég er með bit á 3 stöðum og ekki eru þau lítil! Mig klægjar svo rosalega að ég er næstum búin að klóra mig til blóðs og ég sem hélt að þessi litlu helvíti væru að drepast því það er nú að koma vetur en ó nei, það var sko ein eftir sem er að berjast við að halda sér á lífi. Ég held að málið sé að taka vítamín B því það virðist halda þeim í burtu.

Veðrið hér hefur annars verið frekar einhæft uppá síðkastið. Það fer á milli 19 eða 20 stiga hita og engin ský bara sólskín. Þetta hljómar örugglega gott í ykkar heyrum þarna á klakanum og sérstaklega fyrir norðan þar sem veðrið er greinilega á einhverju mótþróaskeiði. En þegar veðrið hér er alveg eins viku eftir viku þá verður þetta orðið svolítið þreytandi, án gríns.

Annars hefur ekkert að neinu viti verið að gerast hjá mér síðustu vikur. Þarseinustu helgi var mér þó boðið í smá “get together” til Tamöru og Eddys því þær eu í hálfgerðu fríi frá háskólanum í mánuð og ákváðu þær að aðeins að skvetta úr klaufunum sem mér fannst auðvitað afbragðs hugmynd. Í góðum gír mætti ég í teitið þar sem bara mjög góður hópur af fólki og náði ég að kynnast nokkru nýju fólki. Við gerðum þau mistök að fara í drykkjuleiki og voru allir ornir frekar skrautlegir þegar tími var til kominn var að fara niður í bæ. Ég og strákur að nafni Jason náðum mjög vel saman þetta kvöld og komst ég fljótlega að því að hann væri samkyneigður sem ég hafði auðvitað ekkert á móti og gerði kvöldið bara ennþá skemmtilegra. Við töluðum og töluðum og án þess að við vissum vorum við búin að týna restinni af mannskapnum en við vorum ekkert að láta það eyðileggja fyrir okkur og skemmtum við okkur konunglega við að taka dansgólfið í gegn. Við enduðum víst á suddalegasta staðnum hér í Newcastle sem er kallaður Fanny´s og fer fólk þangað bara til að “picka up” svo líka lokar hann seinna en allir hinir skemmtistaðirnir. Eftir smá stund þarna inni var ég alveg búin að fá nóg og var ákveðið að kvöldið væri orðið nóg í bili og var komið sér heim í rúmið alveg dauðþreytt en ánægð með kvöldið! En það er víst að ég hafi sent frá mér góða strauma því minn elskulegi samkyneigði vinur hans Jason er búin að bjóða mér í kaffi og spjall og hef ég grun um að ég eigi eftir að heyra frá honum oftar sem er náttúrulega bara Fabulous!

Yfir í annað. Eins og flestir vita þá var Eurovision seinustu helgi og var það sýnt í sjónvarpinu hér á Föstudeginum og Sunnudeginum. En því miður þá þurftum ég og Morgan að mæta í staffapartý sem vinnan hans Morgans var að halda á Föstudeginum á CBD barnum, af öllum öðrum dögum. Ég var ekkert smá svekkt því ég var búin að fá Janelle og Laurel að horfa á keppnina með mér þar sem þær hafa aldrei horft á hana áður. Ég var mjög ósátt að þurfa að fresta því en fría áfengið sem fylgdi staffadjamminu var bara of freystandi. Þannig að ég lét mér bara nægja að taka keppnina upp svo ég gæti horft á hana í þynnkunni daginn eftir. Hins vegar mættum við á CBD barinn um hálf 7 til í slaginn og komumst að því að það vara búið að leigja besta svæðið á barnum bara fyrir fólkið í partýinu, manni leið eins og maður væri bara VIP. Eftir að ég var búin að heilsa öllum skellti ég mér beint á barinn og pantaði mér dýrasta bjórinn á svæðinu því ég varð að nota tækifærið þar sem fyrirtækið var að borga og frítt áfengi vex ekki á hverju strái. Vinnufélagar Morgans voru mjög vingjarnlegir og kynntist ég mínum fyrsta mára (Frumbyggjar Nýja Sjálands) sem heitir Aaron. Ég og Aaron skiptumst á að segja hvoru öðru sögu frá heimalandi okkar sem var alls ekki slæmt fyrir mig að vita þar sem ég er á leiðinni til Nýja Sjálands fljótlega. Ekki leið á löngu að allir voru farnir að sleppa sér aðeins og smám saman söfnuðust allir saman á dansgólfinu en greyið yfirmaðurinn hans Morgans hafði greinilega drukkið aðeins of mikið og endaði með því að kasta uppúr sér öllum maganum. En mér til allra hamingju náði að sleppa því að enda í þannig ástandi á klósettinu. Það var augljóst að allir skemmtu sér stórkostlega á dansgólfinu og lét ég mig sko ekki vanta þar. Svo Héldum við heim um 4 leitið eftir snilldar kvöld!!!

Daginn eftir vaknaði ég með verstu timburmenn í heimi þar sem ég hafi blandað saman allskonar áfengi saman kvöldið áður sem ekki beint passa saman í maganum mínum en ég lét það ekki stoppa mig við að horfa á Eurovision. Morgan, Janelle og Laurel alveg furðuðu sig á því hvað evrópubúar væru skrítnir og alveg göptu á sjónvarpsskjáinn undrandi á svipinn. Svo trúðu þau ekki sínum eigin augum þegar komið var að Silvíu Nótt og eftir að hún kláraði atriðið sitt var bara horft á mig og sagt “You Icelanders are crazy” og ég bara sprakk úr hlátri. Mér fannst þó aftur á móti Silvía Nótt standa sig vel fyrir utan þetta vesen á henni bæði fyrir keppnina og eftir ég meina ekki allir vita að hún sé bara að leika, fannst hún fara með suma hluti of langt. Og hvað er svo málið með þessi skrímsli í hljómsveitinni Lordi sem unnu Eurovision, það er allavega óhætt að segja að það sé ekki hægt að taka þessa keppni alvarlega.

Í kvöld er svo fyrsti State Of Origin leikurinn á milli New South Wales og Queensland. Fyrir þá sem ekki vita og bíst ég við að séu margir þá eru þetta 3 Rugby League (Rugby league: er ein tegund af þremur rugby leikjunum hér í Ástralíu. Hinir eru Rugby Union og Aussie Rules. Allir leikirnir eru með svipaðar reglur en samt öðruvísi og eru mjög ofbeldisfullar íþróttir ) leikir á milli þessa tveggja fylkja með þriggja vikna millibili og eru þetta mikilvægustu leikir ársins. Það er nauðsynlegt að fara á barina til að horfa á leikina því það er fríir bjórar þangað til að það er skorað fyrsta markið! Sá sem vinnur flestu leikina vinnur og það er skal ég segja ykkur mjög spennandi því það er aldrei hægt að vita hver vinnur því liðin eru bæði jafn góð.

Ég er semsagt að fara með Tamöru, Eddy og öðru fólki í kvöld að horfa á fyrsta leikinn, get alveg hreint ekki beðið! Meira um það í næstu færslu. Go Blues (New south wales)!!!

Að lokum vil ég óska Hildi vinkonu góðs gengis í ungfrú Íslandi í kvöld.

Við erum öll að halda með þér elsku Nidda mín, þú ert langflottust!

Love you darling:-*

 

 

 

*Júlía*

 

Commenta svo...

 

 

G´DAY FOLKS

Í dag á hún Erla elsku besta systir mín afmæli!!!

Haldiði ekki að gellan sé bara orðin 21 árs.

Algjör gella!

Þarna erum við systurnar voða fínar um áramótin.

Hehe Erla mannstu eftir þessu roadtrippi? Með Kill bill í gangi allan tímann

Ein góð pose mynd. Erla mannstu "sail away with me honey"!

Til hamingju með afmælið elsku Erla perla mín!

Njóttu dagsins sem best.

Love you beib:-*

 

En að lokum vil ég lýsa hér yfir óánægju minni að allir séu að flytja sig yfir á þessa svo kölluðu nýju bloggsíðu sem slóðir lýta svona út: t.d.www.einhver.bloggar.is. Og ástæðan fyrir því að ég er svona ósátt er að það vildi svo gjarnan til að ég kemst bara hreinlega inná ekki á þær. Ég hef verið að sitja hérna sveitt fyrir framan tölvuna klukkutímum saman að reyna að komast á þessar blessuðu síður svo maður getur nú fylgst með vinum sínum iðulega en neei, það er bara ekki hægt! Ég hef líka reynt á öðrum tölvum en allt kemur fyrir ekki. Þannig að ég vil bara byðjast fyrirgefningar á að ég geti ekki lesið meira um ykkur eða commentað kæru vinir þar sem internetið hér Downunder algjörlega neitar að fara inná þessar bloggsíður. Þannig að þið sem eruð búin að flytja ykkur á þessar bloggsíður neyðast barasta til að senda mér email með smá fréttir af ykkur af og til því annars er bara hætta á sambands missi sem ég er mjög á móti.

 

Endilega commentið elskunar mínar og látið mig vita hvað ykkur finnst.

 

Kveðja

Júlía Gúlía

Fyrst og fremst vil ég tilkynna það að ég hef loksins sett saman myndaalbúm með öllum nýjustu myndunum frá Oz!!!

Sem er hægt að finna á www.picturetrail.com/julieinoz eða bara á tenglinum “Myndaalbúmið mitt frá Oz” hér fyrir neðan. Enjoy

 

Svo vil ég líka afsaka skortinn af bloggum hjá mér núna í vikunni. En það er fullkomlega góð skýring á þessu öllu. Því miður hefur internet tengingin ekki alveg verið uppá sitt besta að undanförnu og til að toppa það þá gjörsamlega gafst það upp í fyrradag sem var auðvitað rosalega að fara í taugarnar á mér!

Þar sem enginn var neitt að drýfa sig að reyna að tækla þetta vandamál okkar á heimilinu og ég með enga þolinmæði fyrir letingjum sem voru ekkert að nenna þessu þá tók ég mig til og reyndi að redda málinu. Ákveðin hringdi ég í símafyrirtækið og var ég strax komin í samband við mjög hjálpfúsann tölvu expert. Eftir smá teamwork var netið komið í lag aftur in no time what so ever!

Ég get ekki byrjað útskýra hvað ég var ánægð með sjálfan mig held ég búi bara yfir einhverjum leyndum hæfileika. Ég á þetta allvega til sem er mjög gott ef eitthvaða svona lagað kemur fyrir aftur.

En yfir í aðra sálma. Eins og ég sagði frá í þarseinustu færslu þá fórum við á þessa blessuðu tónlistarhátíð með ljóta nafninu “Groovin the moo”. Þrátt fyrir að nafnið sé ekki alveg það besta í heimi þá komst ég að því fljótlega að hún var ansi skemmtileg.

Við semsagt náðum að redda fari á síðustu stundu með vinum Mel´s vinkonu í staðinn fyrir að taka lestina sem ég var mjög sátt með.

Veðrið var fullkomið með 25 stiga hita og sólskin gat alveg hreint ekki verið betra! Við lögðum af stað um eitt leitið til Maitland og var skellt í sig nokkra kalda á leiðinni. Klukkutíma seinna vorum við mætt á svæðið með almennilegt bílastæði og allir til í slaginn.

Ég veit nú ekki alveg fullkomlega hvað mikið af fólki var á staðnum en ég get fullvissað ykkur að það var alveg hellingur og var strax ákveðið að finna stæði fyrir hópinn okkar að tilla sér á. Enduðum á að finna besta stæðið á pleisinu á einhverjum hól með útsýni yfir öllum sviðunum sem við öll vorum hæst ánægð með.

Dagurinn var notaður í að sötra bjór og spjalla því það voru engar spes hljómsveitir að spila svo einhverstaðar þar inná milli tókst mér galdra fram þá hugmynd að vera mjög hugrökk og fara í stærsta tækið á showgroundinu (The sling shot) sem enginn þorði í. Sem ég verð að viðurkenna var ekki beint skynsamlegasta hugmynd í heimi þar sem ég var orðin vel í því en ég vildi sanna fyrir öllum að ég væri algjört “Legend” eins og þeir segja hér Downunder.

Eftir smá hópþrýsting var Kath vinkona ákveðin í að slá til með mér og mjög öruggar veifuðum til hópsins meðan það var fest á okkur beltin og *PÚFF* okkur var skotið uppí loftið. Mér var nú smá óglatt þegar tækið loksins kom okkur niður á jörðina aftur en ekkert rosalegt og náði að hrista það af mér fljótlega þegar komið var að því að segja frá reynslunni.

Clint og Rhiannon slóust með í hópinn stuttu seinna og ætlaði ég ekki að trúa að Rhiannon hafi náð að næla sér í VIP passa! Fús sagði hún mér frá því að hún hafi reddað passanum í gegnum vinnuna sína þar sem hún er ljósmyndari svo sagði hún mér að hún fái frítt áfengi og sér klósett. Eftir smá öfundsýki stælum í mér bauðst hún að lána mér VIP passann sinn í hvert skipti sem ég þurfti áfengi eða komast á klósettið og var ég þeirri ákvörðun mjög þakklát þar sem almennings klósettin voru í afskaplega lélegu ástandi.

Tíminn leið hratt og áður en ég vissi voru góðu hljómsveitirnar byrjaðar og var sko tjúttað af sér bakhlutann það sem restina var af kvöldinu!

Héldum svo heim alveg dauðþreytt um miðnætti mjög hæstánægð með daginn.

Ég er viss um að það vanti mig ekki á næstu “Groovin the moo” hatíð.

Á föstudaginn ákvað ég að tími væri til kominn að fara í klippingu og litun þar sem rótin mín var orðin frekar áberandi! Af handhófi pantaði ég tíma á hárgreislustofu niðrí bæ að nafni SUKI og það sem náði athyglinni minni mest var að þau hafa víst stofu líka á Oxford Street í London sem er alls ekki slæmt.

En lítið vissi ég hvað ég var búin að koma sjálfum mér útí. Já ég víst náði að panta mér tíma á dýrustu hárgreiðslustofu í Newcastle en bara samt bara svo þið vitið að það kostaði samt það sama og mundi kosta á Íslandi sem er raunverulega morðfjár en ég var að búast við einhverju ódýrara. Og fyrir svona mikinn pening þá býst maður við góðri þjónustu en nei allar stelpurnar þarna voru bara uppteknar af sjálfum sér og vildu varla eyða neinum tíma að spjalla við mig! Og ekki er það búið enn...ónei Svo gleymdi stelpuskrattinn að klippa á mér toppinn og sendi mig heim óklippt að framan! Ég leit í spegilinn þegar ég kom heim og ætlaði varla að trúa mínum eigin augum þegar ég leit á hárgreiðsluna sem var algerlega ójöfn!

Og svo til að toppa þetta allt saman þá fannst mér eftir allt saman algert hneysli að ég þurfti að borga fyrir að láta blása á mér hárið. Ég meina ég á hárblásara sjálf! Ég endaði á að hringja í þær öskuvond til að laga ósköpin en gátu ekki komið mér fyrir fyrr en á miðvikudaginn! Já, ég get sagt að ég mun aldrei treysta þeim til að meðhöndla hárið mitt aftur....þvílíkur skandall segi ég nú bara!

Ekki mikið gerðist þó seinustu helgi því Morgan hafði víst náð sér í eitt stykki hálsbólgu og var maður alla helgina að hjúkra greyinu. En ekki var helgin alveg gagnslaus. Við náðum að byrja að brugga bjórinn sem Morgan fékk í afmælisgjöf frá systrum sínum og ekki skemmir að bjórinn heitir í alvörunni “Morgans Brew”...hehe algjör snilld!

Vil samt hafa það á hreinu að það er ekki auðvelt að brugga bjór. Það er semsagt algjört nákvæmnisverk til þess að brugga almennilegan bjór ef bara smá mismæling þá verður bjórinn eflaust vondur á bragðið. Ég er mjög bjartsýn á að bjórinn verði mjög góður þar sem við eyddum dágóðum tíma í fullkomna hann.

Vonum bara það besta.

 

Svo í gær fengum við glænýja mjög “trendy” rauða sófa gefins frá vel efnaða vin hennar Janelle vinkonu! Loksins gátum við losnað við gömlu ógeð sófana okkar sem voru hrikalega óþægilegir.

Svo að lokum hef ég þær gleðifréttir að ákvörðunin á dvalarleyfinu mínu virðist vera að haggast eitthvað. Vonandi fer þetta allt að fara að klárast!

Læt ykkur vita þegar það gerist

 

Þá held ég að tími sé til komin að ég fari að kveðja í bili...

Júlía (Með skökku klippinguna)

Svo vil ég líka minna ykkur á að það er auðvitað skylda að commenta!

 Í dag, þann 1. maí á hún yndislega móðir mín afmæli!

Mamma alveg krúttleg

Hehe mamma að fermast:-)

æjimm mamma alveg lítil og sæt.

 

INNILEGA TIL HAMINGJU MEÐ AFMÆLIÐ ELSKU MAMMA MÍN!!!

Vildi að ég gæti verið hjá þér í dag en ég mun hugsa hlýtt til þín og vona að þú eigir ánægjulega dag.

Elska þig og sakna þín geðveikt!

Þín uppáhaldsdóttir,

Júlía

Hold your horses gott fólk.

Hér kemur ykkar langþráða blogg.

Þá eru blessaðir páskanir liðnir og lífið komið aftur á sömu braut og áður.Vona að allir höfðu það gott um páskana og pössuðu sig á að borða fullt af súkkulaði, sem er náttúrulega skylda!

Veðrið virðist ekkert ætla að kólna þótt það sé komið haust.

Það var um 30 stiga hiti um alla páskanna og er núna fram og til baka í 28-25 stiga hita. Fólkið hér segir að venjulega er komið niðrí 20 stiga hita á þessum árstíma.

Ég vaknaði þó við MJÖG háværar eldingar í nótt, húsið skalf alveg hreint rosalega og fylgdi hellidemba með sem ætlaði aldrei að enda! Hvernig er búist við að maður geti sofið við svona aðstæður.

 

Páskahelgin var fín. Alveg gomma að heimsóknum og mikið að gera en samt gerðum eiginlega ekki neitt. Nokkrir viðburðir sem standa þó út sem var meðal annars veiðiferðin í Stuarts Point. Ég veiddi því miður ekki neitt og svo til að vera aðeins óheppnari þá var ég bitin af maur í fyrsta skiptið! Það var ekkert svo vont því maurinn var ekki mjög eitraður en greyið Morgan var svo stunginn af býflugu stuttu seinna sem mér heyrðist vera mjög sársaukafullt og hjálpaði ekki að vera með ónæmi fyrir þeim. En til allra hamingju þurftum við ekki að fara uppá spítala. En ég náði að sjá höfrung sem synnti án gríns alveg við hliðina á litla bátnum okkar, Ótrúleg sjón!

Á mánudeginum ákváðu foreldrar Morgans að fara með okkur í smá ferðalag á frekar afskekktan stað inní einhverjum skógi sem heitir Millbank sem Morgan átti víst að hafa alist upp. Án þess að ýkja þá varð ég fyrir algeru sjokki þegar við mættum á staðinn!!! Ég var að búast við litlum sætum svona einskonar “country” bæ en ekkert gat undirbúið mig fyrir þessa upplifun. Já, kæru lesendur ég hafði augljóslega ferðast aftur í tímann um svona 35 ár og var stödd í ósviknu hippa samfélagi! Þarna voru engar búðir eða neitt, fólk réði sig eiginlega bara á sjálfsþurftarbúskapnum sínum og annarra. Morgan fór að segja mér sögur um hvernig hann var beðinn um að sækja mjólk svona c.a. tvisvar í viku til nágranna síns og þau höfðu byggt sitt eigið hús. Það má segja að allt fólkið í Millbank byggðu húsin sín sjálf með hjálp fólksins úr bænum.

Ákveðið var að fara í heimsókn til vina þeirra þarna í Millbank sem bjuggu í skrítnu tréhúsi og ég ætlaði ekki að trúa mínum eigin augum þegar karlinn kom til dyra í einhversskonar indverskum kjól og konan hans í því sama!!! Þótt mig hafi brugðið smá voru þau mjög hress og skemmtileg. Ég gat þó varla haldið niðrí í mér hlátrinum þegar ég leit á ískápinn þeirra sem þar stóð stórum stöfum NO WAR, MAKE LOVE sem ég bíst við sé alveg ómissandi í hippa tréhúsi.

Á leiðinni heim á þriðjudeginum var ég ekki frá því að ég væri að veikjast sem ég var ekki alveg að sætta mig við en ég hélt bara áfram að versna og versna sem eftir var vikunar. Ég reyndi eins og ég gat að batna en allt kom fyrir ekki og áður en ég vissi var kominn föstudagur og var mjög upptekin helgi framundan!

Við vorum boðin í útskriftarpartý á föstudeginum svo afmæli og tónleika á laugardeginum og leit út fyrir að ég þurfti að hafna öllum boðunum sem ég var ekkert voða glöð yfir. Ég verð að viðurkenna að planið á að vera rúmliggjandi yfir helgina gekk vel þangað til að Clint og Rhiannon komu í óvænta heimsókn til okkar á laugardeginum til að til þess að reyna að fá okkur á tónleikana með þeim. Og eftir smá hópþrýsting var búið að sannfæra mig um að koma með þeim. Þegar við mættum tónleikana keyptu þau handa mér bjór sem var ekki alveg besta hugmynd í heimi með brjálaða hálsbólgu og ég missti röddina stuttu seinna.

Ég sé samt ekki eftir því að hafa farið því hljómsveitin var geðveik!!! Hljómsveitin heitir  The Fumes og er hún alveg það nýjasta nýtt hér Downunder.

Þrátt fyrir hálsbólguna náði ég að skemmta mér konunglega. Alveg afburðar sviðsframkoma hjá söngvaranum/gítarleikaranum sem var alveg trylltur þarna á sviðinu. Svo verð ég líka að nefna að hann var að drekka rauðvínsflösku úr stút alla tónleikana sem var helvíti töff! Ætli að þetta sé nýjasta tískan í rokkheiminum? Ég hvet þó alla tónlistarmenn að taka þetta nýja “trend” til sín!

Ég semsagt kom seinna heim þetta kvöld alveg raddarlaus og var þannig í heila tvo daga!!!

Ég hér með gef mér rokkstig fyrir þessa góðu áreynslu.

Seinasta þriðjudag var ANZAC (Australian New Zealand Army Corps) day sem er mjög mikilvægur dagur fyrir Ástrala og frídagur fyrir almenning. Og til gamans má geta þess að þetta er eini dagur ársins sem er löglegt að spila áhættuspil og eyða flest allit tímanum á pubbunum að veðja á eitthvað og spila áhættuspil. En á þessum ágæta degi hafði Tamara vinkona ákveðið að halda uppá afmælið sitt og náði ég rétt svo að láta mér batna fyrir það. Mér fannst þó mætingin fyrir afmælið á frekar skrítnum tíma. Við áttum semsagt að mæta klukkan 10 um morguninn sem mér finnst mjög óvenjulegt fyrir minn smekk. Allir voru í góðu stuði og var mikið af fólki sem ég hafði ekki séð í langan tíma sem var afar hressandi.

En við vorum algjörlega uppgefin um 5 leitið og ákváðum við að halda okkur heim í leigubíl með Dominos pizzu í annarri hendinni auðvitað því þynnkan var alveg að fara að bresta á því miður.

En framundan á morgun liggur leiðin til Maitland á tónleika hátíð með ljótasta nafn í heimi! Já ég held að “Groovin in the moo” er ekki beint það flottasta fyrir hátíð eins og þessa. Mér hlakkar þó mikið til og eru um 8 manns sem ætla að koma með okkur og ágætt lineup af hljómsveitum. Þannig að planið á morgun er að taka strætó og hitta alla uppá lestarstöð um klukkan eitt um hádegið. Þegar komið verður til Maitland þarf að finna hátíðina (Maitland showground) og svo bara tjúttað af sér rassgatið þangað til að tími sé til kominn að halda heim sem verður um c.a. miðætti.

Jæja þá tel ég þetta orðið nokkuð gott í bili.

Ég enda þetta blogg með einni góðri af  Crocodile hunterinum sjálfum honum Steve Irwin...

 

Crikey! That´s pretty creepy mate!

 

 

Commenta takk

 

 

 

 

 

Jæja Movers and Shakers!

Ég ætla að hafa bloggið því miður stutt í þetta sinn. Öll áform mín fyrir páskana hafa breyst algjörlega! Haldiði ekki að Berlínar skrifstofan hafi ekki sent mér email tilbaka til að láta mig vita að karlinn sem sá um málið mitt var fríi enn eina ferðina og hafa þau látið konu að nafni Marion sjá um málið mitt. Þau afsökuðu töfina og sögðu mér að þau séu að reyna að veita mér dvalarleyfið eins fljótt og hægt er. Finally! Það var ákveðið viðtal sem núna á eftir! Þannig að planið fyrir tónleikana og útleguferðina er farið í vaskinn.Og hef ég einfaldlega ekki efn á því vegna Nýja Sjálands ferðarinnar sem vonandi gerist á næstu tvem vikum. Leiðin þannig liggur eftir viðtalið í dag til foreldra Morgans til að chilla þangað til á þriðjudaginn og er ég alveg á haus við að pakka og undirbúa mig fyrir viðtalið ákkúrat núna. En ég ákvað auðvitað að láta ykkur vita með nýjustu fréttirnar.

En þarf að drýfa mig núna elskurnar, reyni að blogga almennilega eins fljótt og hægt er, ég lofa

Gleðilega páska allir saman

Ég heiti Júlía og kveð hér að sinni frá The Bush Telegraph, Cheers!

p.s. Endilega commentið

G´day Movers and shakers.

Segja ekki bara allir allt gott?

Allt gott að frétta annars hér hinum megin, allavega að minni hálfu.

Veðrið hefur þó hitnað mikið í þessari viku og ég sem hélt að ég væri laus við óþægilega heitt og rakt veður, ónei ekki svo auðvelt. Hefur ekkert annað en verið yfir 30 stiga hita alla vikuna á víst að kólna aftur um helgina og næstu viku guði sé lof!

Ekkert mjakast þó með dvalarleyfið mitt því miður en mælirinn fylltist algjörlega í gær eftir að hafa sent þriðja emailið mitt en ekkert svar til baka, belive it or not! Ég semsagt tók upp símtólið tilbúin í slaginn og hringdi í innflytjendaskrifstofurnar hér í Ástralíu og útskýrði fyrir þeim vandamálið mitt. Konan sem ég talaði við var mjög hjálpfús og alveg furðaði sig á því afhverju þetta allt er að taka svona langann tíma sem hún sagði væri alls ekki normalt! Þannig að konan glaðlega lagði fram kvörtun til Ástrælsku innflytjenda skrifstofunnar í Berlín og sérstaklega til mannsins sem er að sjá um málið mitt. Hehe...gott á hann!! Konan upplýsti mig um að núna á Berlín að hafa samband við mig á næstu tíu dögum með statusinn minn á dvalarleyfinu og reyna að veita mér það sem fyrst! Yeah...Svona á að gera þetta! Vildi bara að ég hafi fattað að kvarta fyrr, en núna er þetta allt klárt...finally!

Annars er ég farin að stunda sjálfsþurftarbúskap vegna peningaleysis, kannski ekki alveg svo gróft. En þið lásuð samt rétt...Jahá mín gerði sko reyfarakaup á mörkuðunum í Adamstown á Sunnudaginn og keypti allskonar jurtir og potta til að rækta á svölunum mínum. Ég keypti meðal annars Basil, Koríander, Oregano, Mintu og Parsley jurtir. Nú þarf ég bara að elda meiri mat sem þarf á þessum jurtum að halda...mmmm, get ekki beðið! Hljómar vel ekki satt?

En yfir í síðustu helgi þá var því miður Surffest frestað hér í Newcastle vegna alls engans öldugangs sem var frekar leiðinlegt en á víst að færast yfir í næstu helgi. Þannig að ekkert mikið gerðist nema það að við vorum boðin á Tekílanight heima hjá Richard vin okkar. Og við skulum bara segja að vegna minnisleysis frá þessu kvöldi og tveggja daga þynnku þá komst ég að þeirri niðurstöðu að ég ætla aldrei að drekka tekíla aftur! Og vil ég taka þetta tækifæri til að vara öllum við þessum svikula drykk. Úff..alveg hræðilegt skal ég segja ykkur!

En næsta helgi hefur mér verið að hlakka mikið til. Það vill svo til að uppáhalds vinirnir mínir hér í Oz þeir Clint og Kyle eru að spila á Föstudaginn á bar sem heitir Lass O´Gowrie með hljómsveitinni sinni “Asleep in the antipodes”. Þeir eru báðir mjög góðir og minnir tónlistin á Bob Dylan og ekki er það slæmt heldur þegar Kyle semur sjálfur alla textanna, algjör snillingur.

Talandi um tónleika þá er ég í þessu að kaupa miða á einn af eftirlætis tónlistarmönnunum mínum sem er hinn frábæri Xavier Rudd sem er að spila í Newcastle þarnæsta föstudag og á einn af þessum miðum að vera afmælisgjöfin hans Morgans sem er þann 15. apríl. Það vill svo til að þetta er líka einn af uppáhalds tónlistarmönnunum hans Morgans og á hann vonandi eftir að vera mjög glaður með þessa gjöf og það skemmir líka ekki að þetta er algjört “win win” situation fyrir okkur bæði. Mjög ánægð með þessa ákvörðun hjá mér.

 

 

 

Svo eru að koma páskar...jeijj!! Eini gallinn er sá að ég á eftir að sakna páskaeggjanna á Íslandi, þoli ekki þetta drasl hér alveg hreint ömurleg páskaegg með engu nammi inní! Skil ekki hvernig það er hægt að bjóða börnum uppá þetta!

En í tilefni páskafrísins og afmælinu hans Morgans þá höfum við bæði ákveðið að splæsa á okkur útileguferð til Warrumbungle National park (5 tímar norð-vestur af Newcastle nálægt Coonabarabran) í nokkra daga sem á víst að hafa mikið til að bjóða uppá eins og t.d. 6 tíma “hike” í gegnum þennan glæsilega verndaða skóg og margt margt fleira. Vona að ég nái að taka myndir af einhverjum sérstökum dýrum og hlutum.

 

 Warrumbungle national park

 

 

 

En þá held ég að það sé komið nóg í bili, þarf að fara að glíma við nokkrar könglulær sem hafa víst boðið sér sjálfar hingað inní húsið sem er náttúrulega algjör dónaskapur.

Þannig að þær hafa víst um ekkert annað að velja en að sætta sig við að vera sparkað út fyrir dyr og skammast sín.

 

Júlía the Köngulóa slayer kveður í bili.

 

 

Jæja vinir og Vandamenn þá held ég að það sé tími til kominn að blogga aðeins í tilefni þess að eftir langa og stranga bið er ég lokins komin með mína langþráðu nettengingu á heimilið...vúhúúú!  Meira að segja þráðlausa internet tengingu sem ég er alveg hæst ánægð með og er alveg tilvalið því þá get ég verið hvar sem er á heimilinu með mína yndislegu ferðatölvu. Hmm....tölvunörd *hóst*

En allavega þá er mín komin með tvo stykki síma (heimasíma og gsm), heimasíðu og netið. Úff...ef maður hugsar útí það þá er ég ekkert svo langt í burtu fyrir ykkur meðan við hvernig tæknin er í dag. Það eina sem mig vantar núna er míkrófónn og webcameru þá verður allt klappað og klárt, getur hreinlega ekki verið betra.

 

 

 

 

 

 

 

Veðrið hjá mér í augnarblikinu er alveg hreint ömurlegt og hefur verið þannig síðan í gær. Ég er að tala um rok, rigningu og alveg hræðilega kröftugar eldingar. Venjulega finnst mér spennandi að hlusta á veðrið og eldingarnar en í þetta skiftið er ég hrædd um lífið mitt og er mér ekkert að lítast á blikuna. Til allrar hamingju á að stytta upp á morgun þetta eru víst einhverjir afgangar frá fellibilnum Wati.

 

 

 

 

 

 

 

Talandi um fellibili en þá er komið að frásögnum frá seinustu helgi. Eins og ég sagði frá í síðustu færslu þá var okkur boðið í afmæli til Reneé vinkonu Morgans í Scotts Head sem er um 20 mín akstur frá foreldrum Morgans. Þannig að við ákváðum að splæsa á okkur bara heila helgarferð norður til Yarrahapinni. Mér hlakkaði mikið til fyrstu ferðarinnar minnar þangað eftir að ég kom aftur til baka. Aksturinn tók um 5 klukkutíma frá Newcastle og eyddi ég næstum öllum tímanum að reyna að koma auga á kengúru en allt kom fyrir ekki sem var svolítið sérstakt því um leið og maður er kominn útí sveit þá eiga þær að vera allsstaðar og vað ég bara fyrir vonbrigðum þegar ég sá í staðin bara eina dauða útí kanti. Það eina sem ég endaði þó að sjá voru nokkur lamadýr og ég veit fullvel að lamadýr eru ekki innfædd í Ástralíu en “kom on” það er nú ekki oft sem maður getur séð þau, held ég allavega. Karen þetta er tileinkað þér: BAD LAMA!

Við mættum heil á húfi um svona átta leitið um kvöldið heim til foreldra Morgans sem tóku vel á móti okkur ásamt hundinum þeirra “Kip”. Við vorum svo þreytt eftir ferðina að við ákváðum að hafa það rólegt og fara að sofa snemma. Á Laugardeginum var svo sannarlega nóg að gera! Ég var vakin klukkan átta um morguninn við Morgan að segja mér að að það væri búið að setja fellibilja viðvörun á svæðið sem við vorum stödd á. Fellibylurinn “Wati” var semsagt búinn að færast suður með austurströndinni og væri kominn frekar óhugnarlega nálægt okkur!!! Ekki beint fréttir sem maður vill heyra og ég sem hélt að ég væri laus við þetta. Ég rauk á fætur með þvílíkan hræðslusvip en foreldrar reyndu að fullvissa mig um að ekkert mundi gerast og gáfu mér fullt glas af gulróta og sellerí safa sem er einskonar hefð í þessari fjölskyldu. Þvílík píning verð ég að segja en ég reyndi ekki að vera dónaleg og kláraði glasið og rétti þeim glasið voða stolt af sjálfum mér. Eftir þennan andstyggilega drykk var ferðinni heitið til Macksville til að hitta ömmu Morgans sem hefur verið ný sett þar á elliheimili sem var svolítið sorglegt að sjá en ég varð ánægð með að aðstöðurnar þarna voru mun skárri en á Íslandi en samt aldrei nógu góð.

Tvem klukkutímum seinna kvöddum við ömmu hans Morgans og þutum yfir til Stuarts Point í smá picknick með afa Morgans og öðrum fjölskyldu vinum. Stuttu seinna var veðrið aðeins farið að láta vita af sér og neyddumst við til að fresta picknickinu því það var orðið svolítið erfitt að standa í lappirnar. Hehe..smá grín en samt ekki, við gátum alveg staðið í lappirnar bara orðið frekar erfitt að halda picknick dótinu á jörðinni. Það er erfitt að útskýra hvernig veðrið leit út en get ég þó sagt að það var mjög drungalegt og þungt, mikið af rigningu og hvössum vindum. Þegae við ákváðum að drýfa okkur heim í skjól þá heyrðum við í fréttunum að fellibilurinn hafi færst aðeins lengra út á haf og væri að gefast upp. Úff þið getið ímyndað ykkur hvað það var mikill léttir að heyra þessar gleðifréttir en ég mun aldrei gleyma því hvernig það var að vera staddur nálægt hættulegum fellibili. En þó að fellibilurinn var að fara var veðrið ennþá svolítið fjandsamt og ákváðum við að vera bara í skjóli heima hjá foreldrum Morgans þangað til að tími væri til kominn að fara í afmælið. Við mættum í afmælið hennar Reneé sem hún hélt í Scotts Head Bollo (Íþrótta klúbbur), þar hitti Morgan gamla vini sína frá grunnskóla og fleiri. Allir skemmtu sér vel og gekk allt eftir áætlun nema um tíu leitið varð allir Scotts Head bærinn rafmagnslaus í klukkutíma en það stoppaði sko ekki afmælispartýið ó nei allir héldu bara áfram að djútta fram á nótt. Daginn fórum við niður á Grassy head ströndina og alveg ótrúleg sjón af risa öldum blasti við mér. Veðrið var orðið miklu betra og héldum við heim á leið ánægð með eftirminnilega helgi.

 

Framundan hér hjá mér í Oz er surfkeppnin í Newcastle sem er um helgina og ef veður leyfir ætla ég að vera viss um að fylgjast með.

En ég tel þetta orðið gott í bili.

Ykkar ástkæri kengúrupoki kveður að sinni.

P.s. Myndir eru væntanlegar.

Jæja þá gott fólk þá held ég að það sé tími til kominn að ég fari að blogga eitthvað af viti, held að það sé málið.

Ætli ég byrji ekki á því að útskýra hvernig það hefur gengið að koma mér fyrir hér í Oz. Það hefur bara gengið andskoti vel verð ég að segja. Fyrir utan það að ég er ekki ennþá komin með dvalarleyfi sem ég er ekki alveg að hrópa húrra fyrir en ef allt gengur vel þá á það víst að ganga í gegn í þessum mánuði, fingers and toes crossed

Svo er það annað líka sem ég var að komast að um daginn sem er ekki beint vandamál. En málið er að þegar þau ákveða að loksins veita mér þetta blessað dvalarleyfi þá þarf ég víst að ferðast erlendis og koma til baka til Ástralíu því ég sótti um það frá Íslandi en ekki hér. Þannig að planið á næstunni er að ferðast til Nýja sjálands í nokkra daga og koma svo til baka til að ganga frá dvalarleyfinu sem ég er farin að hlakka frekar mikið til. Svo er líka svo ódýrt að fljúga yfir til Nýja sjálands héðan bara eins og skreppa aðeins til London frá Íslandi Ég held ég stefni á að fara yfir til Suður eyjunnar því landslagið á víst ð vera miklu betra þar og ég er eiginlega alveg viss um það að Lord of the rings var tekið upp einhversstaðar þar sem væri mjög athyglisvert að sjá og upplifa!

Eini gallinn er sá að ég þarf víst að ferðast ein því Morgan er ekki alveg að meika að ferðast með mér vegna háskólanáms og vinnu sem hann er frekar upptekinn við uppá síðkastið. En ég er viss um það ég eigi ekki eftir hafa nein vandræði við það bjarga mér sjálfri og reyni að vinna sem best úr þessari ferð.

En yfir í annað. Þar seinustu helgi vorum við boðin í 2 partý á Laugardeginum. Það fyrsta var Grill og bjór “get together” (Frír matur og bjór!)hjá Clint og Rhiannon sem byrjaði klukkan 3 og átti að enda hvenær sem er. Svo það seinna sem var afmælið hennar Eddý vinkonu sem var með þemað “Las Vegas” sem hún hélt í Customs sem er næturklúbbur hér í Newcastle um kvöldið. Planið var semsagt að fara í grillpartýið fyrst og svo um svona 10 um kvöldið niðrí bæ til Eddýar. En því miður féll þetta plan hjá okkur alveg niðrí ræsi. Það vildi svo til að Morgan greyið hafði rölt dauðadrukkinn yfir í bílinn sinn til að ná í “las Vegas” fötin sín fyrir næsta partý en haldiði ekki að hann hafi bara lagst niður og drepist um leið og hann settist inní bílinn. Um svona 11 leitið fór ég að velta því fyrir mér hvort Morgan hafi bara farið án mín og ég fór að leita af honum en leitin bar engan árangur. Þannig að ég hélt bara áfram að skemmta mér konunglega þar til að mér datt í hug að fara yfir í bílinn og gá hvort að hann væri þar og viti menn var hann ekki þar hrjótandi eins og ég veit ekki hvað þannig að ég ákvað bara að láta hann í friði og fara aftur í partýið og halda áfram að skemmta mér. Restin af grillpartýinu skemmti ég mér alveg konunglega og mætti meira að segja hljómsveit á staðinn með allar græjurnar sínar og byrjuðu að djamma fram á nótt. Áður en ég vissi af var klukkan orðin 5 um morguninn og var þreytan farin að umkringja mig. Ég vaknaði daginn eftir við hliðina á Rhiannon í einum af sófanum í stofunni ásamt restinni af partýinu á gólfinu sem var ógleymanleg sjón. Stuttu seinna kom Morgan inn og bauðst til að keyra heim og vorum við bæði sammála um að rúmið heima væri algjör draumur akkúrat þá.

Seinasta helgi var frekar boring! Ekkert mikið að segja frá, Morgan átti semsagt að skila einhverju erfiðu verkefni á mánudeginum og var upptekinn mest alla helgina. En veðrið var svo fullkomið að ég gat ekkert annað en að eyða allri helginni bara í að sleikja upp sólargeislana á Bar Beach og taka sundsprett inn á milli

En það sem er að gerast hjá mér næstu helgi er að ég er á leiðinni norður til Yarrahappinni í heimsókn til foreldra Morgans og svo er okkur líka boðið í afmæli til vinkonu Morgans sem heitir Reneé sem er haldið þarna einhversstaðar nálægt. Mér er farið að hlakka mikið til að komast aðeins frá Newcastle.

Hmm...annað í fréttum er að það er allt að verða vitlaust hérna hinum meginn því það er allt morandi hérna af Cyclone óveðrum!!! Fyrir þá sem ekki vita þá er það annarskonar tegund af fellibiljum sem bara Ástralía fær. Cyclone Larry sem er tegund 5 (Versta tegundin)fór yfir norður Queensland hjá bænum Cairns og eyðilagði eiginlega allt þar í kring! Enginn dó en margir slasaðir bæði líkamslega og andlega. Það er mikið um banana- og sykurrækt á þessu svæði sem var mest allt eyðilagt og verður örugglega mission impossible að fá banana á næstu mánuðum. En ekki nóg með það þá því miður er annar fellibilur á leiðinni á sama staðinn sem heitir Cyclone Wati. Hann fer vaxandi með hverjum degi og er kominn uppí tegund 3, er búist við að hann komi á land á næstu dögum. Svo er annar fellibilur á leiðinni á strendur Vestur-Ástralíu. Alveg ótrúlegt að vera nálægt svona hrikalegum aðstæðum. En ekkert að óttast um mig gott fólk ég er alveg nógu langt frá til að finna ekkert fyrir þessum náttúruhamförum.

Allavega þá held ég að það sé komið nóg í bili. Endilega kommentið og það yrði líka alveg frábært ef þið myndið nenna að skrifa smá fréttir um ykkur í leiðinni vil fá að vita hvernig allir eru.

Ykkar veraldarvani íslendingur

Hallo hallo!

Verid nu roleg thad hafa ekki allir thann luxus ad vera med internet heima hja ser. Eg veit ad eg hef ekki verid ad blogga eins mikid eins og eg aetti ad gera og fyrir thvi vil eg bidjast afsokunar a thessum blogg tofum hja mer.

En ekki orvaenta blogg er a leidinni og vildi eg koma thvi a framfaeri ad i thessari viku er verid ad tengja thradlaust internet heima tha mun eg lofa ykkur stodugum straum af bloggum fra Oz

Annars er allt i godu lagi her ekkert nema frabaert vedur en enntha samt pinu heitt fyrir minn smekk.

Og staerstu frettir dagsins er ad thad er loksins buid ad tengja sima linu i husid og vid erum finally komin med heima sima...jeijj!!!! Sem er +61249408864 held ad thetta se rett ef ekki tha laga eg thad strax. Og hvet eg alla til thess ad dryfa sig til naestu bensinstodvar og kaupa ser heimsfrelsi og gjorasvovel ad hringja i mig eins og skot. get ekki bedid eftir ad geta talad islensku aftur!;-)

Jaeja tha er komid i nog i bili thad er manneskja ad bida eftir tolvunni og er ad gefa mer illt auga!

Bradnadi klakinn ykkar kvedur ad sinni xoxox

G´DAY gott fólk!

Eftir langt og strangt ferðalag þá er maður loksins mættur aftur til Oz
Hehe nei nei það var ekkert svo erfitt var bara meiriháttar gaman ef ég segi eins og er! Ferðin til Englands var óvenjulega þægileg fyrir utan það að ég var með viðbjóðslega timburmenn alla leiðina Í Englandi stoppuðum i nokkra daga. Fyrst hitti ég pabba minn í Southend sem var bara ágætt fyrir utan rigninguna sem ætlaði aldrei að enda Svo fórum við til London til að hitta Khaled, frænda Morgans sem býr í hverfi sem heitir Brixton (Jamaica hverfið í London) svolítið spes. Við notuðum tímann vel og ferðuðumst á hverjum degi með Undergroundinum niðrí miðborg að skoða allskonar "must" í borginni eins og t.d. Oxford Street, Söfn, Piccadilly Circus og margt fleira.
Svo var komið að fluginu til Ástralíu sem ég var ekkert endilega að hlakka mikið til sérstaklega að vera í flugvél næstu 12 tímana með timburmenn enn aðra ferðina En áður en ég vissi af var þynkan farin, flugvélin hófst á loft og allt gekk í lyndi. Við vorum ekki með bestu sætin en góða þjónustan og ókeypis alcahólið björguðu ferðinni algjörlega! Ferðin gekk rosalega vel, fyrir utan smá ókyrrða í loftinu en annars naut ég flugsins alveg til fulls! Við lentum í Singapore 12 tímum seinna til að fylla meira bensín á flugvélina áður en ferðinni hélt áfram þannig að við þurftum að drepa tímann á flugvellinum í hálf tíma áður en haldið var áfram. Svo gjörsamlega rotaðist ég þessa 7 tíma sem voru eftir af ferðinni og fyrr en varir vorum við lent í Syndey. Og vil ég taka þetta tækifæri og segja að ég mæli eindregið með Qantas flugfélaginu starfsfólkið stóðu sig alveg eins og hetjur!
Ég ætlaði ekki alveg að meika hitann þegar ég gekk útaf flugvellinum, fyrir þá sem ekki vita þá er hásumar hér hinum meginn. Klukkan var 7 um kvöldið og það var ennþá um 30 stiga hiti, mjög rakt og eldingar takk fyrir!! Fyrstu nóttina hélt ég að ég myndi deyja með "jet lag" og það var svo viðurstyggilega heitt að maður gat varla andað!
Daginn eftir keyrðum við til Newcastle og þvílíkur léttir að loksins getað tekið uppúr töskunum og þvoð af sér! Við fluttum aftur í sama húsið en við fengum annað miklu betra og stærra herbergi með svölum...jeijj!!!!
Vinir okkar Clint og Rhiannon komu að heimsækja okkur fyrsta kvöldið, það var æðislegt að sjá þau aftur. Svo seinustu helgi vorum við boðin í partý heim til Tamöru og co og var farið í einhverskonar grímubúininga partý þar sem ég lét ekki einhvern strák sem var klæddur sem víkingur í friði sem var svolítið vandræðislegt daginn eftir...en nóg um það
Annars er allt í gúddí hér er bara að dunda mér annaðhvort á ströndinni eða með vinum en hef ég samt ekki verið alveg eins ánægð með veðrið í dag sem hefur verið ekkert annað en hellidemba, þrumur og eldingar...en á víst að lagast á morgun

En ég held að þetta sem orðið nóg í bili og endilega commentið ykkar álit á þessari færslu.

Júlz kveður hér að sinni frá Ástralíu. Out.

P.s. Þó svo ég virðist hafa gleymt ykkur þarna á klakanum þá vildi ég bara koma því á framfæri að ykkur er saknað alveg hrikalega